Wij, mijn vrouw en ik, zijn in week 22-2011 naar het Vogeleiland Runde, voor de westkust van Noorwegen geweest. Het is een prachtig vogelparadijs, vooral als het goed weer is. Wij hadden de pech dat we 's zondags met regen aankwamen en eigenlijk alleen maar op dinsdag goed weer hadden. De zon scheen de hele dag en 's avonds om 18.30 uur zijn we de "berg" opgelopen. We zijn er uiteindelijk 5 dagen geweest en toen hadden we genoeg van de regen en de harde wind. Het is een bergje van ca. 350 meter hoog en vooral de eerste 200 meter zijn erg steil en vermoeiend. Het is dan maar goed ook dat er om de 20 meter grote stenen liggen, waarop je kunt uitrusten. iedereen die er komt, maakt er gebruik van, dus wij ook. Na een wandeling van ongeveer een uur, kom je boven met een gigantisch uitzicht over het water en de rotsen waar de Jan van genten op broeden. Er broeden nu ongeveer 3000 paar. Ieder jaar komen er meer bij en dus komen ze steeds hoger op de rotsen, vanwege plaats gebrek in de lagere regionen. Onderweg er naar toe lop je de kans om ongewild aangevallen te worden door de Skua's [Grote jager], die er broeden in het moeras- en grasland. Maar even zo goed gaan ze een meter of 10 van je af zitten en laten zich mooi fotograferen. De Noordse stormvogels, die hier ook broeden, hebben we niet gezien. Wel de Zeearend die mooie vluchten boven ons hoofd ten toon spreidde. Hier komen zeker 7-9 Zeearenden voor. Vooral als de zon schijnt vormen ze een mooi object tegen de blauwe lucht met wolken. Als je op het hoogste punt bent aangekomen, hou je links aan om naar de Papagaaiduikers te gaan. Deze vogels broeden hier in de grashelling met duizenden paren. Vorig jaar is er een poging gedaan om ze te tellen en er zijn zeker 100.000 paar geteld. Tussen 20.00 uur en 23.00 uur komen de vogels massaal over zee terug naar de broedende partner of de al aanwezige jongen. De meesten hebben de krop vol en als je gelukt hebt zie je ze met de typische snavel vol visjes. Deze visjes worden om en om vast gehouden in de snavel. Er wordt voor gewaarschuwd om niet buiten de aangewezen paden te gaan lopen. Je riskeert dan een forse boete. Aan de oostkant van het eiland zit nog een kleine kolonie van de Kuifaalscholver. Vanaf de boot kun je die goed fotograferen. Maar ook de Scholekster en de Waterpieper laten zich regelmatig zien op de camping.

Op de camping zelf zijn de Stormmeeuwen zo tam, dat ze uit je hand eten.

Foto's volgen.

Wordt vervolgd.

Deze keer zomaar wat foto's in de Ezumakeeg. Eigenlijk gingen we voor de Morinelplevieren in de Anjummer en Lioesensepolder. Er zaten 8 vogels maar heel ver weg, zodat ik er geen goede foto van kon maken. Daarom deze mooie beelden.

Ik zou zo zeggen; Geniet van deze foto's en als je in de Ezumakeeg komt, gebruik je camera. Soms zijn de vogels heel dichtbij, maar [ver]stoor ze niet in hun leefomgeving. Zowieso als je de natuur in gaat, altijd je camera meenemen. SUCCES.

Het is maandagmorgen al vroeg mooi weer. Slapen gaat dan niet zo best meer als de zon door de gordijnen schijnt en wat doe je dan als natuurliefhebber: Je gaat er op uit naar een natuurgebied. In dit geval werd het Tetjehorn, omdat ik daar nog wat vogels wilde fotograferen. Alle benodigdheden in de auto gepakt en om half acht op weg er naar toe. Er hing een laaghangende nevel over de velden en het Schildmeer en dat maakte het extra interessant en sfeervol.              

Langs de Grauwedijk zaten honderden Grauwe ganzen op het grasland en de langzaam groen wordende koolzaadvelden. Altijd moet ik dan even kijken of er eentje tussen loopt met een halsband. Nu ook weer een paar met een groene halsband en die vogels komen voor 99% uit de buurt van het ringgebied bij Schildmeer, evenals de Canadaganzen. Ter hoogte van het stucadoorsbedrijf sla ik links af, het fietspad op, naar de fraaie, nieuwe uitkijkpost "Biesterwied"

Dat zoveel betekent als: Erg ver kijken. In de sloot naast het pad zitten een paar Wilde eenden, die luidruchtig opvliegen, als ik er langs rijdt.

Boven op de uitkijkpost is nu ook een info-paneel geplaatst met informatie over het gebied. Ik zet mijn auto op de kleine parkeerstrook langs het fietspad en pak mijn spullen. Bepakt en bezakt ga ik door het klaphekje en het licht bedauwde gras, op weg naar de boorden van het Schildmeer. Tussen het bestaande dode riet zie je al een groene waas opkomen en dat betekent, dat het nieuwe riet gaat groeien.

Het is nog heerlijk rustig om 8 uur. Je hoort de altijd luidruchtige Canadaganzen, maar ook de Grauwe ganzen kunnen er wat van. Verderop in de struiken hoor je de Fitis en de Tjiftjaf met hun bijzonder mooie zang. Even voorbij de uitkijkpost loopt een groep van ongeveer 500 Brandganzen te foerageren op het gras, met daartussen enige Smienten en op de slikranden zie je o.a. Wintertaling, Bergeend, Tureluur, Grutto en ook enkele Kluten. Op het water van het Schildmeer zwemmen vele Wilde eenden en meeuwen en een paar Aalschovers.                                                                                          

Op het dijkje van het Schildmeer aangekomen, wordt ik verwelkomt door het gezang van een Rietzanger. In eerste instantie zie je deze vogels niet, maar even later zit hij te zingen boven in een rietpluim. Dan vliegt hij naar een hoger gelegen top van een Wilg om daar zijn lied ten gehore te brengen. Niet veel later doet ook de Tjiftjaf en de Blauwborst hem dit gedrag na. Heerlijk om, zittend op mijn stoeltje, te zien en naar te luisteren. Juist voor de Blauwborst was ik gekomen om er een paar foto's van te maken. Ik zet mijn klapstoeltje, statief met camera goed neer, zodat ik geen vogels mis. Nu maar wachten op de "figuranten". Het gezang van de vogels wordt steeds luider en in de verte hoor ik ook de Roerdomp met zijn ochtend "gehoemp". Boven het water komen twee mannetjes Bruine kiekendief aangevlogen. Ze cirkelen wat boven het moerasgebied en de rietvelden. Plotseling verschijnt er een vrouwtje ten tonele en een van de mannetjes probeert haar het hof te maken. Fraai buitelend door de lucht proberen ze elkaars aandacht te trekken. Even later verdwijnen ze in het rietveld en uit het gezichtsveld. Heerlijk om te zien.

De nog steeds laaghangende nevel trekt inmiddels op en het gezichtsveld wordt steeds groter. Even lijkt het erop dat er een Veldleeuwerik opstijgt, maar dat blijkt een mannetje Blauwborst te zijn. Hij vliegt met golvende bewegingen op en neer en even later zit hij zo'n 6 meter bij mij vandaan in een wilg. Dan komt er een Tjiftjaf aangevlogen en beiden zitten vlak bij elkaar te zingen. Als klap op de vuurpijl komt er ook nog een mannetje Rietgors bij, maar dat wordt allemaal teveel voor de Blauwborst-man en jaagt hij de andere twee vogels weg. Ook hij verplaatst zich naar een andere lokatie. Gaat op een schrikdraad zitten, om vervolgens in het hoge gras te duiken en dan weer op het draad. Dan komt zijn partner aangevlogen. Terwijl ze druk heen en weer vliegen, met alleen maar aandacht voor elkaar, komt er een Gele kwikstaart op het hek zitten. Hij zoekt zijn voedsel in het gras en zit dan,even later, weer op het hek met een snavel vol insekten. Ongeveer 8 meter vanuit de walkant ligt een lage klei-stenendijkje, waarop 2 Witte kwikstaarten elkaar begroeten, alsof ze elkaar een heel seizoen niet hebben gezien. Dat gaat gepaard met veel gekwetter en op en neer vliegende bewegingen. Als ik naar de rietzoom van Tetjehorn kijk zwemmen daar allerlei watervogels en dan komt er een grote witte vogel aanvliegen. Het blijkt een Lepelaar te zijn, die gaat foerageren in het ondiepe water.

Intussen is het 10 uur en ik heb genoten van dit fraaie natuurschouwspel en een aantal mooie foto's kunnen maken. Langs de terugweg zie ik dat de Hondsdraf ook al in volle bloei staat. Binnenkort kom ik nog eens terug en neem dan mijn schuiltentje mee. Wie weet wat er dan allemaal voorbij komt.

 
Dit is een fotoserie van een vogelsoort die je steeds minder ziet. Mede door het verdwijnen van ruigtegebieden in het veld en stukken braakliggend terrein. Gelukkig kom je hier en daar in de provincie Groningen nog zulke gebiedjes tegen. Als je geluk hebt om ze dan ook nog te kunnen fotograferen, is je dag helemaal goed. Het legsel bestaat uit soms wel 20 eieren. Zo'n groot legsel is meestal afkomstig van twee hennetjes. Als de eieren zijn uitgekomen, verlaten de jongen meteen het nest, om er niet weer terug te keren. Ze zoeken dan al zelfstandig voedsel en vinden bescherming onder overhangende takken en onder struiken, zodat ze betrekkelijk veilig zijn voor [grond]predatoren. Natuurlijk worden niet alle kuikens groot. Des te groter is plezier als je een ouderpaar ziet met 9 jongen. Ze eten vooral zaden en bladgroen. Vooral de jonge scheuten zijn erg geliefd. Het mannetje en vrouwtje zijn bijna gelijk en dus moeilijk onderling te herkennen. Aan de borstzijde heeft het mannetje een grotere roestbruine buikvlek dan het vrouwtje. Het is een schitterende vogel om te zien, maar erg schuw. Gelukkig hebben wij ze nog wel in de provincie Groningen. 
                                                                                                 

Ook dit voorjaar begint weer de spreeuwentrek. Tegen kwart over 6 kom ik aangereden over de Grauwedijk, in de richting van Overschild.  Je kijkt recht in de ondergaande zon op en langs de weg staan de hoogspanningsmasten te wachten op de komende Spreeuwen. Enkele honderden zitten al op "pikafstand"van elkaar op het ijzerwerk of op de draden. Vlak voor Overschild sla ik links af, het fietspad op. Wij hebben ons geinstalleerd op het Uitkijkpunt "Biestewied". Hier heb je een schitterend gezicht over het gebied. Tegen kwart voor 7 komen er steeds meer vogels aangevlogen. Van alle richtingen zie je nu grotere en kleinere groepen aankomen. Af en toe vliegen ze uit de mast naar het onderliggende grasland en de daar aanwezige boer, die aan het weideslepen is, "begroet"de vogels met een luid getoeter.  Ze vliegen op en verzamelen zich weer op de HS-mast. Zo rond de klok van kwart over 7 vliegen de eersten in kleine groepjes naar het rietveld, langs de oevers van het Schildmeer, gevolgd door steeds grotere groepen. Als er een hele grote groep overvliegt is het uitkijken voor je aparatuur en je kleren, want er valt nog wel het een en ander naar beneden.  Uiteindelijk hebben alle vogels zich verzameld boven het riet en kan het wonderbaarlijke schouwspel beginnen. Dit is nog eens een prachtig natuurverschijnsel. Het lijkt alsof ze in aparte groepen op elkaar invliegen en dan op het allerlaatste moment afbuigen en dat geeft juist de donkere effecten in de lucht. Echt spectaculair is het nog niet, maar we geven de moed niet op. Dit is nog maar het begin.

Afgelopen week waren we 5 dagen op Texel. Het weer was niet erg denderend, maar het was droog en tegen de kou kun je je wel aankleden. We zijn een paar dagen op de fiets geweest om zo nog beter te genieten van de natuur en de omgeving die dit prachtige eiland biedt. Je kunt er natuurlijk ook een bezoekje brengen aan de diverse musea, zoals het Juttersmuseum, Texels Bierbrouwerij en nog veel meer op te noemen uitgaansmogelijkheden. Kijk dan op www.texel.nl hier vind je alle informatie over de vele activiteiten. Natuurlijk mag voor de echte natuurliefhebber een bezoek aan Ecomare niet ontbreken. Donderdagmiddag kwamen we op het strand bij paal 10 en het was een drukte van belang. Op de parkeerplaats stonden een kleine honderd auto's. Dus er moest iets te doen zijn: Misschien een reddingsactie of een partij aangespoelde goederen. Maar wat bleek, er werden jonge zeehonden van Ecomare losgelaten. Dat had in de Texelse-krant gestaan, maar wij hadden dat niet gelezen. Deze jonge zeehonden zijn in november en december verzwakt gevonden en werden nu, goed aangesterkt, weer terug in zee gelaten. Gelukkig had ik de camera mee. Er waren 6 kisten op de auto geladen en daarin bevonden zich 6 zeehonden; 4 Grijze- en 2 Gewone zeehonden. Twee Gewone- en twee Grijze zeehonden hadden al snel de weg naar de vrijheid ontdekt, de andere twee Grijze deden er wat langer over. Een erg leuke ervaring voor vele mensen.

Het Lauwersmeer is altijd al een trekker geweest voor de natuurliefhebber, dus ook voor mij en mijn kleinzoon Jordi. Het begint al onderweg van huis naar het gebied. Langs de kazerne, via Zoutkamp naar de Kollummerwaard. Hier zag ik de eerste vogel die het waard was om te fotograferen, nl. een Torenvalk.  Zij bleef erg rustig zitten poseren, maar toen ik er 3 meter vanaf stond was het mooi geweest en weg was ze. Onderweg naar Anjummerkolken zie je duizenden en nog eens duizenden Kol-, Brand- en Rotganzen. Met een beetje geluk zit er een vrij zeldzame Roodhalsgans tussen. Dit geluk had ik vandaag 2 keer. Bij Ezumazijl zat er eentje in een groepje van 250 Rotganzen. Tussen deze Zwartbuikrotganzen zat ook nog een Witbuikrotgans. Deze Roodhalsgans zat ook dicht genoeg bij om op de gevoelige plaat te kunnen vastleggen. Toen ik nog een keer goed keek over de weilanden, zag ik nog een Kolgans met een groene halsband waaraan een zgn. datalogger was bevsestigd. Deze vogel was geringd in 1999.            Bij Anjum, in een groep van ongeveer 3000 Brandganzen, zat er nog een Roodhalsgans. Totaal kwamen we deze dag op 55 vogelsoorten.

Vanmorgen om 8 uur keek ik op de thermometer en het was minus 8,1 graad. Toch scheen de zon en achter het raam leek het heerlijk buiten. Dan maar de schoenen aan, de pet op en de jas aangetrokken om er nog even op uit te gaan naar het Hoeksmeer.  Op het eerste gezicht leken er weinig ganzen te zijn. De weilanden waren leeg, maar op het bijna dichtgevroren meer, zaten enkele duizenden Kol- en Brandganzen. Enkele zwommen in een smalle strook water, dat door de wind open was gebleven en de rest van het water was een gladde ijsvloer geworden vannacht. Door de harde, kracht 5-6, oost tot zuidoosten wind, waaiden de ganzen over het ijs.  Een prachtig gezicht die glijdende ganzen. Enkelen kwamen op deze manier gemakkelijk in het open water. Doordat de ganzen op het ijs staan, met de kop in de wind, biedt dat voordelen voor de aflezer, om de eventuele ganzen met een halsband beter te kunnen aflezen. Zo las ik vanmorgen 4 verschillende halsbanden af.

Het is nu tijd om Ransuilen te scoren. Vaak zitten ze dicht tegen de stam, zodat ze bijna niet opvallen, maar er zijn er ook die midden op een tak zitten. Als er grotere groepen op een plek zitten, dan kun je het beste tellen in de namiddag, ongeveer een kwartier na zonsondergang. Over een kleine 4 weken gaan ze van hun roestplek naar hun territorium, om te gaan broeden in een oude Kraaien- of Eksternest. Regelmatig worden wel eens nesten gekraakt van deze vogels. Je kunt, als je goed zoekt, in diverse plaatsen en/of dorpen in bv. Groningen, Ransuilen scoren. Kijk vooral op plaatsen waar het over het algemeen rustig is en waar groenblijvende bomen staan. Heb je zo'n plek gevonden, benader de boom dan heel voorzichtig en stil. Zo kun je deze mooie vogels erg gemakkelijk waarnemen. Heb je een waarneming gedaan, stuur hem dan door naar de website van   www.ransuileningroningen.nl Je kunt je ook aanmelden voor de nieuwsbrief. Probeer NOOIT een foto te maken met flits. Nodig NIET de hele straat uit om te komen kijken.

In de winterperiode zijn er veel vogels op trek. Niet alleen gaan onze vogels naar andere oorden, ook komen hier allerlei soorten vogels uit diverse windstreken.  Vooral meeuwen zijn hier goed in. Soms zitten er in de vijvers van de woonwijken vogels van diverse pluimages. Het is ook bekend dat de vogels hier flink bijgevoerd worden.
Juist bij dit soort vijvers is de kans groot dat je vogels met kleurringen kunt aflezen. De kokmeeuw met kleurring Rood X.6, is geringd op 5 januari 2011 in het Noorderplantsoen in Groningen. Ik had het geluk dat mij dat ook overkwam. Neem desnoods zelf wat oud brood mee en je hebt zeker een uur plezier. Het aflezen van kleurringen gaat wat sneller, dan het aflezen van metalen ringen. Deze ringen moet je "rondom" aflezen en de vogels zitten niet altijd goed, dat het noteren van het ringnummer even snel kan gebeuren. Je hoopt dan ook af en toe, dat de vogel opvliegt en dan andres gaat zitten. Ik heb ringen afgelezen uit Zweden, Finland, Helgoland en Polen, maar ook diverse ringen uit Nederland. De code van de kleurringen is veel groter dan die van metalen ringen. Kokmeeuw met kleurring Wit VA08, is op 1-12-2008 geringd als 3e Kj. vogel in Borgvold, Viborg in Denemarken. Tot 9-01-2011 is de vogel niet eerder buiten Denemarken waargenomen.  Zie een aantal foto's van dit resultaat.